Letterblog

Bon chance

2012-02-21T16:25:00.004+01:00

Tjee, en dan is het alweer 2012! Tien jaar geleden werd de euro ingevoerd en wel op 1 januari 2002. Makkelijk te onthouden, want 01-01-2002 spreek je uit als één, één, twee, wat dan ook weer het alarmnummer is. Ik zelf zal die datum al helemaal niet snel vergeten, want het is ook de geboortedag van mijn dochter. Toch wist vorige week een marktkoopman ZEKER dat de euro op 1 januari 2001 is ingevoerd en daar wilde hij wel een 'meier' (voorheen honderd gulden, nu honderd euro) op inzetten. Nu wed ik niet met vreemden, maar omdat ik daarnaast ook graag mijn gelijk haal, en ik minstens net zo zeker was van mijn zaak, ging ik akkoord met zijn voorstel een weddenschap af te sluiten.
Je kunt je zijn beteuterde gezicht voorstellen toen zijn collega hem zijn smartphone met de juiste datum voor de neus hield. 'Een man is zijn woord', verhaspelde hij van de zenuwen. 'Kom morgen maar terug, dan neem ik het mee,' voegde hij daar grootmoedig aan toe, waarmee hij mij voor een dilemma stelde. Een koukleumende koopman zijn zuurverdiende centjes afhandig maken, dat doet een fatsoenlijk mens immers niet. Aan de andere kant, als ik had verloren, had ik kunnen gaan pinnen, om te voorkomen dat ik ter plekke gestenigd zou worden ('geaardappeld' in dit geval).
Te nieuwsgierig om thuis te blijven (Zou hij er staan? Zou hij het bij zich hebben?) ben ik de volgende dag teruggegaan. De beste man trok direct twee flappen van vijftig - die marktlui in de goede oude guldentijd 'brammetjes' noemden - waarop ik hem een minder onsympathieke afhandeling voorstelde: ik zou exact een week later terugkomen, op de dag dat ik toevallig verjaarde en hij zou dan een cadeautje voor me meenemen. Geestdriftig ging hij akkoord.
Een goede zet, want ik heb een week lang voorpret gehad en me verheugd op een gruwelijk beeldje, pluche monster of oerlelijke oorbellen. Op De Dag toog ik vol verwachting naar de markt. Ik kreeg een grom en een verfrommeld tasje toegeworpen, met daarin... een heuse fles parfum van Chanel! Hij kon het niet laten er nog even bij te mompelen: 'Ik heb een kennis in die handel.' De geur: Chance. Geld stinkt dan misschien niet, maar dit ruikt nog veel lekkerder! En zeer waarschijnlijk heeft hij zelf geen flauw benul hoe toepasselijk zijn cadeau is...

Dubbelopop

2011-12-15T13:03:00.000+01:00

In haar jeugdige enthousiasme, zegt mijn dochter weleens dat ze ergens 'zin in in' heeft (uitgesproken als 'zininin'). Maar volwassen taalgebruikers gooien er ook graag een schepje bovenop(op). Bij het zoveelste talentenwegstemprogramma riep de presentator laatst op te stemmen voor je 'meest favoriete kandidaat'. Huh? Je favoriet is toch al de persoon van wie je verwacht dat hij de wedstrijd zal winnen? En dit is niet het enige vaak geziene voorbeeld van hardnekkige dubbelopjes. Menig bedrijf prijst zijn dienstverlening aan als 'zo optimaal mogelijk', terwijl optimaal al 'zo goed mogelijk' is. En als ze daarvan een voorbeeld willen geven, schrijven ze 'zoals bijvoorbeeld onze jaarlijkse controle', terwijl alleen zoals óf bijvoorbeeld volstaat. Kennelijk moet het allemaal nóg mooier, nóg beter, en vooral nóg meer. Ik zeg het je: straks is alles zo meest optimaal mogelijk.

December, cadomaand?

2011-12-09T10:09:00.000+01:00

De goedheilig man (altijd gedacht dat dat één woord is!) zit weer lekker in de Spaanse zon en de Kerstman is op de Noordpool alweer druk bezig om zijn rendieren in vorm te krijgen. (Ook leuk, de omschrijving van Kerstman in de Grote Van Dale: 'kleine oude man met lange baard in rode, besneeuwde mantel'. Vooral dat laatste detail boeit me mateloos. Wie heeft dat toegevoegd? En vooral: waarom? Maar laat ik niet te ver afdrijven.)
Wat ik maar wil zeggen, is dat december cadeaumaand is. Althans, dat was het. Nu lees ik steeds vaker kado en zelfs cado. Kado levert maar liefst 41.700.000 resultaten op in Google en cado 8.420.000. Bij navraag blijkt dat veel mensen denken dat kado ooit een toegelaten spellingvariant was, maar nee, cadeau is altijd de enige juiste spelling geweest. Edoch, taal is nu eenmaal in verandering en luiheid is een aanzienlijke factor in dat veranderingsproces, dus kado wordt in het Witte Boekje als informele variant toegestaan. Persoonlijk vind ik cadeau (meervoud cadeaus, zonder apostrof) te mooi om niet in stand te houden, maar kennelijk heeft mijn linkerhersenhelft de twee spellingvarianten al geaccepteerd. Toen ik laatst langs de snelweg de aankondiging 'CADO over 2 km' zag, resulteerde dat direct in een staat van blijde anticipatie. Reikhalzend en met gevaar voor medeweggebruikers keek ik uit naar een pakketje met mijn naam erop. Maar helaas, het bleek een 'calamiteiten doorsteek'. Een harde les.

Het foutje die me opvalt

2011-11-24T16:00:00.000+01:00

Oplettende lezers zullen onmiddellijk de taalfout in de titel herkend hebben. Ik vrees echter dat hordes Nederlanders er geen enkel probleem mee hebben, want steeds vaker hoor ik mensen die gebruiken, waar ze toch echt dat zouden moeten bezigen. Mijn beste vrienden, over het algemeen hoogbegaafde types, lijken niet te weten dat je naar een onzijdig woord (een het-woord) verwijst met dat en niet met die. 'Het meisje die' is nog een begrijpelijke fout, want een meisje is een vrouwelijk wezentje, maar ik hoor ze ook zeggen: 'Laatst werkte ik voor een bureau, die pas na drie maanden betaalt.' Om heel eerlijk te zijn, moest ik zelf een jaar of wat geleden terechtgewezen worden door een medetaalneuroot. Sinsdien ben ik er op gaan letten en merk ik dat bijna iedereen aan het dieën is. Laatst hoorde ik op straat: 'Niet weer dat blauwe jurkje, die draag ik al zo vaak.' Let op mijn, maar vooral op andermans woorden, en ook jou zullen de schellen van je oren vallen.

Meer blij

2011-11-07T09:59:00.000+01:00

Het is echt, het is heus, het is raar maar waar; zaterdag hoorde ik iemand 'meer blij' zeggen! Meer gek moet het toch niet worden!

Angst om gewassen te worden door eenden (op vrijdag de 13e)

2011-11-04T15:34:00.002+01:00

Anatidaephobia, da’s nog eens een fraaie fobie! (met dank aan mijn zus). Nou niet meteen op je hoge paard springen; ik maak heus niemand belachelijk en er is ook geen sprake van leedvermaak. Anatidaephobia is namelijk een verzonnen fobie, en wel door Gary Larson (The Far Side). Anatidaephobia is 'de angst bespied te worden door een eend' (in het Engels klinkt het grappiger: the fear that somewhere, somehow, a duck is watching you). De zoektocht naar de juiste betekenis bracht me bij een lange lijst van fobieën op internet, deels verzonnen, met een aantal juweeltjes die ik je niet wilde onthouden:

Ablutofobie – angst voor wassen, badderen of schoonmaken (lijdt mijn dochter aan)

Hippopotomonstrosesquipedaliofobie – angst voor lange woorden
Paraskevidekatriafobie – angst voor vrijdag de dertiende

Woord van de dag

2011-09-15T12:26:00.000+02:00

Nog zes dagen en dan is hij officieel voorbij: de zomer van 2011.
Een van de natste en dus meestbesproken zomers ooit.
Ik zou zeggen: hoezomer?

Wat van mij is...

2011-09-06T10:29:00.000+02:00

Mijn dochter van negen begon gisteren alweer in groep zes. Voor een vroege screenager spreekt ze best redelijk Nederlands. Ze zegt nooit 'zeg maar', maakt hele zinnen en gebruikt weinig Engelse woorden. Vroeger maakte ze grappige verbasteringen zoals pasgetti (spaghetti), tekking (ketting) en kaasboom (kerstboom). Eén van die verbasteringen is nogal hardnekkig. Hoe vaak ik haar ook verbeter, ze blijft vragen om 'joun tas' of 'joun handdoek'. Maar ach, het kind is negen, dat komt vast wel goed. Erger is dat ik ook jongvolwassenen steeds vaker joun hoor bezigen. Nóg erger (ik zou bijna schrijven: ergerder) is dat ik afgelopen week twee keer een e-mail ontving van (verschillende) communicatiemedewerkers waarin ze jou schreven waar ze jouw bedoelden: 'tijdens jou vakantie' en 'ik hoor graag jou mening daarover'. Even googelen leert dat er veel geworsteld wordt met de vraag wanneer het jou of jouw moet zijn. Verwarring over hen of hun, als of dan; dat snap ik. Maar in dit geval is de keus eenvoudig: jouw is een bezittelijk voornaamwoord, jou een persoonlijk voornaamwoord. Als je dan toch nog twijfelt, adviseer ik joun te gebruiken.

Ongein

2011-06-14T12:01:00.000+02:00

Best raar: het Nederlands kent vrij veel woorden beginnend met on-, die geen antoniem (woord waarvan de betekenis tegengesteld is aan die van een ander woord) hebben. Als dat wel het geval zou zijn, krijg je een verhaal zoals hieronder:

Gisteren beweerde mijn collega dat hij aantastbaar bewijs had dat de baas en zijn vrouw in min leven. Bovendien zeurde hij afgebroken over de bevlekte ontvangenis van mevrouw Baas. Wat een gein! dacht ik. Dit is getwijfeld en betwist het flauwste dat dat stuk benul ooit heeft gezegd. Nu is hij niet bijzonder nozel, en bejegent hij me zelden heus, maar toch luisterde ik naar dit beholpen schepsel. Verder wist hij te vertellen dat de kindertjes van de baas achtzaam werden opgevoed; dat ze afscheidbaar waren en dat daardoor het gevaar afwendbaar was dat ze tot beschofte volwassenen zouden opgroeien. Nu ziet het baasgrut er altijd berispelijk uit en zijn ze gelofelijk deugend, dus heb ik - geheel baatzuchtig - de geruchten de kop ingedrukt, maar dat bleek begonnen werk. Toch wilde ik enige enigheid voorkomen, en heb ik geprobeerd de familie Baas gemoeid te laten. Omdat dat niet lukte, heb ik me maar gans gegeten aan bonbons, waarna ik alsnog bedaarlijk moest lachen om dit zinnige relaas.

Broodje herkomst-aap

2011-05-17T14:55:00.000+02:00

Ik borduur nog even door op etymologie, en dan met name over etymologische broodjes aap. Vraag maar eens aan een willekeurige voorbijganger waar 'oké' (vaak geschreven als okay en o.k.) vandaan komt. De ontstaansverhalen die daarover de ronde doen, zijn net zo divers als ongeloofwaardig. O.k. zijn in ieder geval niet de initalen van Old Keokuk, een indianenhoofdman die enkele verdragen met ‘O.K.’ ondertekende. Het staat ook niet voor 'zero kills', het teken dat geallieerden elkaar gaven in oorlogstijd om aan te geven dat er geen slachtoffers waren. De ware herkomst stamt uit 1839, toen O.K. in de Boston Morning Post werd gebruikt voor Oll Korrect, opzettelijk verkeerd geschreven.
Dat brengt me op nog een fijn, triviaal broodje herkomst-aap. Het opsteken van de middelvinger als weinig subtiel teken van protest, zou van oorsprong weinig te maken hebben met een verwijzing naar het mannelijke geslachtsorgaan. Het was een middeleeuws dreigement om de middelvinger af te hakken, het o zo belangrijk gelede grijporgaan voor het afschieten van een pijl via een boog. Nu we het er toch over hebben, waar komt de uitdrukking 'broodje aap' eigenlijk vandaan? Ik hoor het graag!

Suikerspin zonder stokje

2011-04-21T09:41:00.000+02:00

Zoals uit mijn vorige blog al bleek, ben ik dol op etymologie. Een plotseling inzicht over de herkomst van een woord kan tot een fijne aha-ervaring leiden. Zo kreeg mijn dochter afgelopen weekend na een kinderfeestje een plastic emmertje mee met vies, roze plakspul. Het bleek een gevangen suikerspin te zijn. De aha-ervaring kondigde zich aan op het moment dat ik de Franse naam voor suikerspin zag: barbe à papa ('papa's baard'?). Natuurlijk! Dat malle, roze, pluriforme wezen, is genoemd naar een suikerspin! Steek hem een stok in zijn achterste (onderste?) et voila! De (originele) herkenningsmelodie zegt het al: ze kunnen wat ze willen worden: dun, dik of rond, kort, vierkant, lang.

Plakkende-pindaboterangst

2011-03-23T09:48:00.007+01:00

Fobieën zijn naar en vervelend. Daar wil ik het verder niet over hebben. Maar namen van fobieën, dat is een ander verhaal. In reactie op mijn arbociderecidivisten-stukje, vertelde een kennis dat hij, net als 60.000 andere Nederlanders, last heeft van arachibutyrofobie. Weer zo'n prachtig woord!
Zelf ben ik enigszins arachnafobisch ('bang voor spinnen', maar alleen als ze groot en harig zijn), maar dit heeft niets met geleedpotigen van doen. Arachibutyrofobie is de angst dat pindakaas aan je gehemelte blijft plakken en je daardoor stikt. De herkomst van het woord heeft dan weer wel met spinnen te maken: arachide ('van aardnoten') komt van het Griekse arachnè (spin) en is zo genoemd omdat de aardnoot met een spinnenwebachtig patroon is overtrokken. Dat je het weet.

Beter weekend

2011-03-11T16:08:00.000+01:00

Is het je ook opgevallen? Ook de weekendwens is trendgevoelig. Wensten werkrelaties me een jaar of vier geleden nog een 'fijn weekend', een jaar of twee geleden veranderde dat in een 'prettig weekend'. (Alleen wereldvreemde bibliothecarissen hebben het nog over het 'weekeinde'.)
Dit jaar doe je niet meer mee als je een 'prettig' of een 'fijn weekend' wenst. Sterker nog: de receptioniste kijkt me meewarig aan als ik dat roep, hoe vrolijk ik er ook bij zwaai. Het is dit jaar een goed weekend. Bij nader inzien was dat het vorig jaar ook al. Wat zou het volgend jaar worden? Als het maar geen 'super weekend' wordt...

Massamoordenaar

2011-02-02T16:36:00.001+01:00

Een veelvoorkomend dilemma voor de tuinliefhebber: je wilt graag veel licht en groen, maar die conifeer staat in de weg. Dat betekent dat er gemoord moet worden. Eruit, met dat wangedrocht! Liefst met wortel en al. Vaak impliceert coniferenmoord (conifericide) ook nog eens dakloosheid (of eigenlijk: bodemloosheid) voor vele gevleugelde vriendjes, omdat talloze zorgzuldig in elkaar gevlochten vogelnestjes meesterven (kent u die uitdrukking?).
En hoe lelijk coniferen ook zijn, moorden valt menigeen zwaar. Misschien vrouwen zwaarder dan mannen. Een vriendin gedoogt al jaren dat schaduwwerpende, vochtslurpende groene monster, simpelweg omdat ze het niet over haar hart kan krijgen hem te vellen. Mijn man vindt zuks dan weer geen enkel probleem. Hij heeft al diverse 'kegeldragende naaldbomen' geveld, en met plezier. Wij kunnen hem dus met recht arbociderecidivist noemen.

Snelheidsdeken

2011-01-13T14:08:00.000+01:00

Al weken zocht ik tijd om te schrijven over dit opmerkelijk neologisme.

Rijkswaterstaat schreef op 20 december (toen het nog écht winter was): 'Rijkswaterstaat heeft sinds maandagochtend half twaalf een zogenoemde snelheidsdeken over het rijkswegennet gelegd. Dit is gedaan in verband met de verraderlijke gladheid.'

Prettig overigens om te lezen dat Rijkswaterstaat een tekstschrijver in dienst heeft die 'zogenoemd' gebruikt en niet 'zogenaamd' (dat letterlijk: 'de genoemde naam ten onrechte voerend' betekent). Door veelvuldig misbruik mag zogenaamd tegenwoordig ook in deze betekenis gebruikt worden volgens Van Dale. Het zal je niet verbazen dat ik het daar niet mee eens ben.
Afijn, terug naar de sneldheidsdeken. Deken wordt hier gebruikt in de betekenis van 'beperking', van de rijsnelheid in dit geval. Deze betekenis biedt mogelijkheden voor andere, evenzogoed beeldende neologismen. Wat dacht je van een co2-uitstootdeken? Lijkt me vooral in China nuttig. En het zou me niks verbazen als Wilders binnenkort met een immigratiedeken of zelfs een boerka-deken komt. Zelf wil ik een belastingdeken voorstellen voor zzp'ers.

Hierkant

2010-12-08T12:20:00.000+01:00

Misschien is het het sombere weer, maar vandaag kwam het woord zelfkant in mijn wattige hoofd bovendrijven. Een mooi woord, dat helaas nog maar weinig wordt gebruikt. Letterlijk betekent het: 'de buitenkant van weefsel'. De figuurlijke betekenis is: 'buitenrand, grensgebied'. Zoals in: 'lieden van de zelfkant der maatschappij', waarmee schorremorrie wordt aangeduid - nog zo'n prachtig, vergeten woord.
Mijn dochter (8), godzijdank gezegend met een goed taalgevoel, bedacht toen ze vier was de plaatsaanduiding hierkant. Als in: 'Onze auto staat aan de hierkant.' Daarkant komt vanzelfsprekend in haar vocabulaire ook voor. Ik stem vóór opname in het woordenboek.

Ongehoord

2010-11-11T14:13:00.006+01:00

Vandaag gehoord in het café: 'Afijn, we moeten het maar experiencen.'

Als conclusie van een lang verhaal over een op handen zijnde reorganisatie.

Gevolgd door een dooie

2010-11-03T16:05:00.005+01:00

'J.H. van Dale (@jhvandale) is now following your tweets,' meldde Twitter me vanmorgen in een e-mail. Da's raar, de beste man overleed een jaar of 138 geleden. Deze spookachtige twitteraar schrijft: 'Langs dit net via de ether maak ik U, Dames en Heren, graag deelgenoot van mijn kijk op de wereld van nu in lemma's van maximaal 140 tekens.' Zo schrijft Johan Hendrik over Mulisch: 'Letterheld die onsterfelijk was zolang hij leefde en het ondermaansche ontsteeg om wederom het hemelrijk te ontdekken'. Geweldig toch, waar die moderne techniek allemaal toe in staat is? Het stelt zelfs reeds lang tot stof vergane personen in staat hun zegje te doen over de actualiteit.

Boeiende taaltrend

2010-10-26T13:53:00.010+02:00

Soms duurt het heel lang voordat een taaltrend tot me doordringt. Dat is ook het geval met 'boeien', naar ik inmiddels begrijp doorgaans gebruikt door kinderen om aan te geven dat ze maling hebben aan wat ze zojuist is meegedeeld.
Sinds ook volwassenen 'boeien' zeggen (uitgesproken als [boejuh]) is de hinderlijkheid van deze trend pas goed tot me doorgedrongen. Afgelopen weekend nog, in een lokaal restaurant. Aan de tafel naast ons nam een beschonken, corporaal stel plaats. De jongedame verwoordde luidkeels het dilemma tussen haar van huis uit goede manieren en de schijt-aan-alles-mentaliteit die door haar bronstige jaargenootje van haar werd verwacht. 'Zuwwe eve zigaretje doen? Nee, eerst moet dienstertjuh bordjes weghalen. Ach, boejuh!', luidde haar conclusie, waarna ze zich al glaswerk omgooiend slingerend een weg naar buiten baande.

Een stukje jatwerk

2010-10-20T09:16:00.002+02:00

Vanmorgen vond ik in mijn digibrievenbus een link naar een artikel in Trouw over de populariteit van fora en boekjes over taalergernissen. Tot mijn verbazing stond daar in grote letters boven: 'Een stukje taalgebeuren'. Leuk gevonden door auteur Joost van Velzen, zult u denken. Inderdaad, leuk gevonden op internet, want dit was namelijk de naam van mijn rubriek over taalergernissen op het Taalweb van van Dale!

Griet Rijmrok

2010-10-07T09:41:00.005+02:00

Geen zin in wéér een avond voor de buis? Probeer dan eens een anagram te maken van je naam. In Gerrit Komrij schuilt bijvoorbeeld het anagrammatische pseudoniem 'Griet Rijmrok'. Maar ook vond hij zelf 'Ik rijm erg rot' in zijn naam.

Dat lijkt een gelukkig toeval, maar ga er maar eens voor zitten. Op internet zijn er vast allerlei handige programmaatjes te vinden die je kunt gebruiken. Ik zelf houd het op de handmatige wegstreepmethode. Van Brigitte kun je 'bitterig' maken, maar leuker wordt het als je voor- en achternaam inzet. 'Ik ben buiig' zit er in mijn naam, maar dan blijft er nog 'rittss' over. Ik wéét dat er (verschillende) volledige anagrammen in mijn naam schuilen, maar die briljante vondsten stonden op bepotelde servetjes, die allang zijn weggegooid. Gelukkig is er weinig op tv vandaag.

Toentertijd

2010-10-05T15:52:00.005+02:00

Een beruchte instinker uit het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Je hoort namelijk 'toendertijd', maar schrijft het met een t (of eigenlijk twee). Onlangs kreeg ik de vraag of ik wederom een dictee wil schrijven voor medewerkers op het hoofdkantoor van HEMA. Erg leuke klus! Na melding terstond door Nationale Postcode Loterij gevraagd er ook een voor hen te fabriceren. 'Wat doet je moeder?' 'Zij schrijft dictees.' (zónder komma-s). Nu nóg beter op mijn eigen spelling gaan letten!

Woord van de maand

2010-10-04T08:56:00.012+02:00

Of eigenlijk woord van de dag. Vandaag is dat haardrol. En dan bedoel ik niet de draaiende beweging die een verliefd stel maakt, al foezelend voor de open haard, maar de 'drol' die hippe jongedames tegenwoordig op hun hoofd dragen, bij wijze van kapsel.

Meer of minder

2010-10-01T10:00:00.008+02:00

Is het je ook opgevallen? Van de ene op de andere dag is men en masse afgestapt van de vergrotende trap en zet men naar Engels voorbeeld 'meer' voor praktisch ieder bijvoeglijk naamwoord. Soms snap ik dat best: over gewenster bijvoorbeeld moet je langer nadenken dan over meer gewenst. Maar waarom niet gewoon moeilijker of nauwkeuriger, zelfstandiger, blauwer? Hetzelfde gebeurt, misschien nog wel op grotere schaal, met de overtreffende trap: in plaats van geschiktste, fraaiste, roodste, zeggen (en schrijven) Nederlanders: meest geschikte, meest fraaie, en ja zelfs meest rode. Meest hoog irritant!

Vergeten woorden

2010-09-29T10:41:00.001+02:00

Onze taal is een levende taal. Daarmee bedoel ik dat hij constant verandert. Je zou het ook hipper kunnen zeggen: ‘taal is een dynamisch gebeuren’ - of nog erger: ‘een dynamisch ding(etje)’. Elke nieuwe druk van de Grote Van Dale krijgt er duizenden woorden en uitdrukkingen bij, en zo verdwijnen er ook weer duizenden, in onbruik geraakte woorden en uitdrukkingen geruisloos uit dit boek, dat ik zie als de registratie van de Nederlandse taal.
Tot mijn grote vreugde bevat het woordenboek ook nog een aantal ‘vergeten woorden’, die ik graag in het dagelijks taalgebruik zou verwelkomen als herintreder. Zoals daar zijn: versmachten ‘weg kwijnen’- laatst nog gehoord in de voorgelezen versie van een Pippie Langkous-verhaal. Ook ben ik erg dol op reuze, véél charmanter dan super. En zou het niet leuk zijn als men weer ‘drommels’ zou gaan zeggen? Als ik nog verder terugga in de tijd kom ik bij hinase, uit de elfde eeuwse versregel: Hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hic anda thu (‘Zijn alle vogels begonnen met nesten bouwen, behalve ik en jij.’). Hinase is toch oneindig veel mooier dan behalve? Kwestie van stug volhouden: als jij en ik het gaan gebruiken en het slaat aan, dan staat het over een jaar of vijf in het woordenboek. Hinase als je het niet een reuzeleuk idee vindt…

Mooie woorden

2010-09-28T12:49:00.000+02:00

Jelle Brandt Corstius schreef in het PS van Het Parool van afgelopen zaterdag een fijne column over buitenlandse woorden met mooie betekenissen. Zo schijnt er een woord te bestaan (bij de Inuit? Of was deze afkomstig uit het Indonesisch?) voor 'even naar het raam lopen om te zien of er iemand aankomt'. Geweldig! Geïnspireerd door Jelle besloot ik dit Letterblog te reanimeren.

Want laten we niet vergeten dat het Nederlands een heleboel woorden kent die bijna niemand kent. Mooie woorden, met verrassende betekenissen. Je hoeft de Grote Van Dale maar open te slaan (of in mijn geval: open te klikken) en ze kwinkelen je al tegemoet. Vanmorgen stuitte ik op labberlut 'onachtzame, slordige vrouw' en mijn fantasie sloeg direct op hol. Morgen zal ik een eerder op mijn website geplaatste column afstoffen over 'vergeten woorden'.

To blog or not to blog

2009-06-26T17:03:00.001+02:00

Als veertigplusser wil ik eigenlijk helemaal niet Hyven, Twitteren, msn'en of bloggen. Geef me een telefoon en een pc en ik ben al vindbaarder dan gewenst. Aan de andere kant voel ik zo nu en dan een onbedwingbare behoefte zaken die me opvallen te delen. Het gaat dan vooral om taalzaken. Vandaar de geboorte van Letterblog: de observaties van een Letterheldin.